RadiantSam

اين بخشي از يه سري نامه است که بچه ها براي خدا نوشتن :
 

طبق تجربه من اگه دست هنديا رو ببندي ديگه نمي تونن حرف بزنن 

گفت دوستت دارم
خنديدم
نگاهم کرد
پرسيد دوستم داري؟
نگاهش کردم
خنديد

 

تعداد ساعتهايي که بايد منتظر تاکسي وايسي متناسبه با تعداد خطوط چهره
به علاوه تعداد موهاي پشت لب* به توان 2

*دختر سيبيلوها استثنا هستند 

ميان جنازه ها فرياد زدم
"آخر براي چه مي جنگيد؟"
صدايي گفت : " ترس"
گفتم : " ترس از چه؟"
صدا گفت : "ترس از جنگ"
و او شجاعت را در سه کلمه خلاصه کرد 

تعداد ساعتهايي که بايد منتظر تاکسي وايسي متناسبه با تعداد خطوط چهره 

آره عزيزم
وقتي با کفش ورني و شلوار اتوکشيده
اونم تو روز باروني بري کوه
بهت حق ميدم با اون چشاي وق زدت بهم زل بزني
ميدونم چي تو سرته
آره نکبت من چاله آبو دوست دارم
حال نميکنم مثل تو از روش بپرم
حالا هي اون لعنتيو پوليش کن 

فکر کنم يه کمي ارزشها ريخته تو هم
يه کم که چه عرض کنم
ديشب بعد از اينکه سرو صداشون تموم شد
شروع کردن بزن برقص
تا اينجاش مشکلي نيست
ولي اين دختره که نميدونم از کدوم دهاتيه اي اومده بود
همه رو ساکت کرد که سکسي ليدي بخونه
بعد که بزن برقص شروع شد
اومده دست منو ميکشه که بايد با من برقصي
اگه هرچي خورده بود تگري ميزد تو صورتم بهتر بود

راستي بالاخره اومد ...






 

با اين حال ميکنم :
 

كريسمس بود. من به يك قنادى رفته بودم. از پشت ويترين به آدمك‏هاى بادامى، به بابانوئلهاى شكلاتى و به نان‏هاى خامه‏اى نگاه مى‏كردم. (كى كريسمس بود، و كدام كريسمس در كداميك از سال هاى زودرفته؟ زمان در اينجا كه من زندگى مى كنم يك حرف پرت بى ربط است)
اول ترديد داشتم.اما با ديدن يكى از نان‏هاى خامه‏اى آلبالودار تصميم گرفتم وارد قنادى بشوم. (در بعضى ساعت‏هاى خالى زندگى مردى كه من باشم يك دانه آلبالو مثل يك جمله معترضه حرف ديگرى مى‏زند.)

قنادى شلوغ بود. خواستم برگردم كه دوباره چشمم به نان‏هاى خامه‏اى آلبالودار افتاد. ناچار ايستادم. نوبتم كه شد، قناد يك دوازدهم لبخندش را نشانم داد. من در عوض همه نان خامه‏اى آلبالودار را نشانش دادم.
پرسيد: "اين؟"
و يكى از شيرينى‏هاى شكلاتيش را نشانم داد. به شيرينى شكلاتى نگاه كردم كه لال بود. يك بيست و پنجم لبخند قناد را مى‏ديدم.
گفتم: "نه. خانم. اون يكى." و با انگشت اشاره به شيشه ويترين زدم. اثر انگشتم روى شيشه ماند. كسرى از لبخند او را ديدم كه بيشتر به يك دوم اخمش مى‏مانست.
پرسيد: "اين؟"
و به يكى از شيرينى‏هاى گردوييش اشاره كرد. شيرينى گردويى او هم كر بود و هم لال.
گفتم: "نه. خانم جون، اون يكى."
زن چهار پنجم اخمش را نشانم داد. صدايش را كه بلند كرد، صداى بى‏حوصلگيش را شنيدم.
گفت:"اين؟"
و با انگشت اشاره نان خامه‏اى آلبالودار را نشانم داد كه حتى به اندازه يك جمله معترضه حرفى براى گفتن نداشت.
من وقت تنهايى از نانهاى خامه‏اى لال خوشم نمى‏آيد. گفتم: "نه. اون يكى."
و همه اخم زن را ديدم.گونه‏هايش ازخشم به رنگ خود آلبالو بود. چشم‏هاى آبيش از نفرت بى‏رنگ مى‏شدند. دستم را دراز كردم كه با سر انگشت گونه‏هايش را نوازش كنم. صداى خنده مردى را شنيدم و دستم ميانه راه ماند. به زن، به نان‏هاى خامه‏اى كه ديگرحتى درخالى‏ترين ساعتهاى زندگى هم لال شده بودند و به مرد كه خنده‏اش را فرومى‏خورد و سينه‏اش را صاف مى‏كرد نگاه كردم و از قنادى بيرون آمدم.
(لحظه همآغوشى با زن مثل لحظه ورود به قنادى است. گاهى كشش تن اينقدر شديد است كه عشق ديگر حرف بزرگى نيست.آلبالو و بيمارى شش حرفند. شهرو اما چهار حرف بود. يك حرف بيشتر از عشق مى‏زد. اما من جز سه حرف مفت حرفى نداشتم كه به او بگويم. گمانم ‏زندگى يعنى اين. يعنى ورود به قنادى و با دست خالى برگشتن.)
 

 

هميشه پاهام آرزو داشتن سقفو لمس کنن
هميشه بهانه ميگرفتن
اولين بوسه سقف پاهامو زخمي کرد
حالا پاهام عاشق سقف شدن
نمي دوني چقدر سخته چپکي راه رفتن

 

Freinds:

• دختر دل مرده
• دلزده
• غمکده
• نی نی کوچولو
• خط بعد
• هديه
• استامینوفن
• نوشي


• Alfy Attkins
• Darkdoom

Archives:

• November 2003
• December 2003
• January 2004
• February 2004
• March 2004
• April 2004
• May 2004
• June 2004
• July 2004
• August 2004
• September 2004
• October 2004
• November 2004
• December 2004
• January 2005
• February 2005
• March 2005
• April 2005
• May 2005
• June 2005
• July 2005
• August 2005
• September 2005
• October 2005
• November 2005
• May 2006
• June 2006
• July 2006